Het voormalige HaCas-terrein in Tilburg is voor de vrijwilligers van MeerBomenNu als een onontgonnen boom-kwekerij. Gisteren werd afgetrapt voor vijf oogstdagen. Duizenden zaailingen worden gerooid en dan herplant.
Liefst 441 jonge wilgen die gisterochtend nog op het voormalige Hacas-terrein stonden, werden later op de dag herplant in het Zeeuwse Souburg. Daar wil Mieke Wondergem in een stuk van de paardenweide een bos aanleggen. ,,Voor de biodiversiteit en zodat de paarden wat meer schaduw hebben”, zegt de Zeeuwse, die landbouwgrond van haar vader erfde en dat later weer verdeelde onder haar kinderen. ,,Zodat wij en onze kinderen er later nog wat aan hebben. Maar die grenzen zijn niet duidelijk, hoor”, zegt dochter Anne Weststrate. ,,Nu willen we er met de hele familie wat van maken, mijn dochter en nichtjes helpen ook mee. Het is eigenlijk een soort familie-uitje.”
Gekozen wordt voor wilgen, die het goed doen op de natte kleigrond. ,,Neem vooral ook deze kronkelwilg mee”, zegt Tiny Vermeer, coördinator van MeerBomenNu.
Ze moet het deze ochtend met één arm doen. ,,Mijn andere arm heb ik gebroken toen ik struikelde tijdens een andere oogstdag. Toen ik voor controle naar het ziekenhuis ging, zag ik deze locatie. Hier staan wel tienduizend zaailingen. Heel veel boswilg, maar ook heel veel andere soorten wilg, daar zijn er wel tweehonderd van. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe jachtvelden.”
Tussen knie en muts
En dus was er gisterochtend voor het clubje vrijwilligers genoeg te doen. ,,Het seizoen loopt tot maart. Tot die tijd hebben we nog vier andere oogstdagen. En als er daarna niet gemaaid wordt, kunnen we volgend jaar nog een keer”, zegt Vermeer. ,,In heel Brabant zijn 90.000 boompjes aangevraagd. Tot nu toe hebben we dit seizoen, dat zo’n beetje in november begint, 35.000 boompjes herplant. Dit seizoen zijn we ook al in de Nieuwe Warande en Moerenburg geweest. Daar hebben we de poel schoongemaakt.”
Vrijwilliger Rafaël Kik is een stukje verderop met zijn spade in de weer op een drassig stuk land waar vele jonge wilgen staan. ,,We spreken van tevoren de hoogte af, welke grootte de zaailingen mogen hebben. In het geval van een wilg zo’n beetje tussen mijn knie en muts. De bedoeling is dat je bij het spitten er een beetje ruim omheen steekt. Een spade diep, dat moet voldoende zijn om het los te krijgen”, zegt Kik.
Hij doet mee vanwege de toekomst van de aarde. ,,Meer bomen, meer schaduw. Ik zou graag zien dat we met een steeds grotere groep bezig zijn, het is gewoon voor een hartstikke goed doel”, zegt Kik, die wel een vermoeden heeft waarom juist op deze plek zoveel boompjes omhoog komen. ,,Het pand wat hier stond is afgebrand. De wind en de verstuiving doen de rest. En omdat er al grondverzet is geweest, komen ook de zaden in de grond uit.”
Vrijwilliger Marjanke Jager doet om meerdere redenen mee aan het project. ,,Ik vind het belangrijk dat er meer groen komt. En naast mijn werk bij Vluchtelingenwerk ben ik weer deeltijd gaan studeren. Bos- en Natuurbeheer, dus ik leer hier veel van. Hoe dit soort projecten werken en welke soorten er allemaal zijn. Het is nu allemaal nog als hobby, misschien dat ik er professioneel later ook nog wat mee ga doen”, zegt Jager.
De boompjes die gisteren niet direct werden opgehaald werden in de ‘bomen-hub’ gelegd, een kuil die met zeil werd afgedekt. ,,De worteltjes mogen niet uitdrogen”, zegt Vermeer. ,,Deze wilgen kunnen wel tegen een stootje, maar we willen ze zo goed mogelijk houden. Ze worden op deze manier bewaard.”
Dit artikel verscheen op maandag 6 februari in Tilburg Plus van het Brabants Dagblad.
Auteur: Stan Schrijen
