Soms komt inspiratie uit een onverwachte hoek. Lucy vertelt over hoe ze laatst verrast werd door een bijzondere gezamenlijke vergroening achter haar oude woonplaats.
Ooit woonde ik in de Parkstraat in Arnhem. Statige huizen die toendertijd wat versleten waren, met prachtige hoge plafonds en echte vensterbanken waar je in kon zitten. Aan de binnenkant zaten houten paneelluiken die je opzij kon vouwen in even zo mooie nissen in de zijkant.
Achter de huizen was een onduidelijk en erg rommelig terrein, waar ook de huizen van de zijstraten op uit kwamen. De gemeente wilde er een parkeerplaats van maken. Maar één bewoonster – die er ruim 45 jaar later nog steeds woont – wist haar buurtgenoten én de gemeente te overtuigen dat zij een beter idee had. Het is nu een prachtige buurttuin geworden, een echte oase in een dichte, stedelijke omgeving. De tuin is vooral door die ene vrouw, met hulp van buren aangelegd en wordt ook door hen beheerd. ’s Avonds gaat het hek op slot, buurtgenoten hebben een sleutel.
Het was daar zo heerlijk dat ik daar urenlang, de namiddag leek tijdloos, heb gezeten. Af en toe kwamen er andere bezoekers; ze dwaalden wat rond of zochten een plekje voor een goed gesprek. De omringende huizen hadden ieder ook een eigen tuin, maar allemaal met een poort, opening of doorgang naar de samentuin. Daar droom ik al langere tijd van en hier was het er allemaal al. Zo levendig en mooi.
Weten jullie plekken in Tilburg waar ook zoiets al is of misschien zou kunnen? Laat het ons weten via het contactformulier op onze website!
Lucy Bathgate
